Je mag een gegeven paard niet in de bek zien, maar soms is het beter om dat wel te doen.

Marjan kwam laatst bij mij op de koffie en ze kwam met een diepe zucht. “Goh, wat is er aan de hand, vertel het eens”, zei ik. “Mijn tuin”, zei ze somber.

Marjan is dol op haar tuin en besteedt daar menig gelukkig uurtje in. Als zij dus zo’n diepe zucht produceerde, moest er wel wat aan de hand zijn. Tuinhuis ingestort? Boom omgevallen? Zware ziekte die alle planten had doodgemaakt? “Ik luister”, zei ik.

Ongemakkelijk zat ze op haar stoel te schuiven en ze keek me niet aan. Het leek wel of ze zich schaamde. Schamen? Zij? Marjan? Nu werd ik echt nieuwsgierig. “Doe niet zo moeilijk” zei ik “en vertel op”.

“Ik schaam me er wel een beetje voor”, zei ze. “Dat domme cadeautje….”

“Je weet, dat ik niet bepaald gezegend ben met geluk. Monique en Hanna raakten hun pasjes kwijt, zij kregen die terug via Ilost. Ik raakte ze een keer kwijt, bij mij probeerden ze mijn rekening leeg te halen. En zo zijn er nog een paar dingen”.

“Monique wist dat, en die wilde me helpen. Dit is al 10 jaar geleden, hoor! Maar goed, Monique die kwam in zo’n plantenwinkel en daar hadden ze een nieuw snufje. Je kon Geluksklavertjes kopen! Nou je kent Monique, die dacht: Dat is wat voor Marjan en twee seconden later had ze zo’n plantje gekocht. En nog geen uur later zat ze bij mij. ‘Hier, cadeautje’, zei ze”.

“Nou was net mijn wasmachine stuk gegaan, twee maanden nadat de garantie verlopen was, dus ik kon wel een opkikker gebruiken. En zeker een beetje geluk. Dus ik dacht: Wat lief, een beetje geluk kan ik best gebruiken”.

“Moet je in de tuin zetten”, zei ze, “dan krijg je meer en dan misschien ook meer geluk. Je kan het altijd proberen. Baat het niet, het schaadt ook niet”. “OK”, dacht ik, “doe ik. Maar met mijn geluk…Ik hoop dat het blijft leven.”

“Nou, het bleef in leven. Het werd een mooie, lage plant en het zag er goed uit. En ik was hardstikke blij.”

“Tot ik een paar jaar later op flink veel plekken een plukje van die Geluksklaver zag. Het is een leuk plantje, maar mijn hele tuin vol met Geluksklaver, dat vond ik toch wel een beetje teveel van het goede. Dus ik besloot die extra planten eruit te halen. Aan het einde van de zomer dan.”

“Daar heb ik nu nog spijt van. Maar wist ik veel! Die Geluksklavertjes maken niet alleen zaad, maar stiekum, in de grond, van die hele kleine knolletjes. En die kleine knolletjes, dat is hun geheime wapen tegen opgegeten worden. En tegen wieden. Die vallen er al af als je tegen de plant stóót.”

“Die blijven dus in de grond zitten. En ieder knolletje kan een nieuwe plant worden. Dus ieder jaar moet ik als een bok op een haverkist letten op nieuwe plantjes Geluksklaver en ze als een gèk meteen de grond uit halen, want anders heb ik over 5 jaar alleen maar Geluksklaver. Denk ik.”