Als ik dit schrijf, zit ik in mijn dunste jurk achter de computer. Het is met maximaal 25 graden een ‘koelere’ dag. Aanstaande week komt er wéér een hete periode aan.
Wéér.
En de hoeveelheid regen die wordt verwacht? Nou, eh…Nul.
Ik begin het nu goed zat te worden, deze heetste en droogste zomer van de eeuw. Maar hij heeft ook voordelen.
Want met al die hijgerige berichten over klimaatbestendig tuinieren, met klimaatbestendige planten, kun je nu ECHT zien hoe het zit. En daarvoor hoef je niet veel te doen. Namelijk:
- Géén water geven. Je moet je planten geen druppel water geven. Al helemaal niet sproeien, maar laat ook de gieter in de kast staan.
- Als het buiten draaglijk is, ‘s avonds of ‘s ochtends, op een stoel zittend naar je tuin kijken.
Ik hoor je al denken: Hoezo kan ik zien hoe het zit. Voelt dat mens van Growing Green Fingers zich wel lekker, ik ben geen expert!
Maar dat hoeft ook niet. Het is veel simpeler.
Neem nou de tuintjes die de gemeente voor de deur heeft laten aanleggen. Die waren bedoeld om de overlast van regenbuien op het riool te verminderen en nu ik dit schrijf moet ik dus even heel hard lachen. Zoals gewoonlijk is de werkelijkheid anders dan de beste planning laat zien.
Maar goed. Tijdens die planning waren er verhitte discussies tussen de buren over welke planten er in die vakken moesten komen te staan en het ging er naar goed Amsterdamse gewoonte recht-op-zijn-raap aan toe.
“Het moeten planten zijn die goed tegen droogte kunnen”, zei een buurman. ”Er ligt hier alleen maar zand onder de tegels en die planten staan alleen maar in de zon”. “Doe niet zo achterlijk”, zei de tweede, “en al die kruipruimtes van ons dan, die onder water staan? Denk je dat die planten daar geen water uit halen?”
Uiteindelijk werd de plantenlijst samengesteld volgens een goede oude Amsterdamse Gemeentemethode: Het-geld-is-bijna-op-dus-we-zetten-maar-neer-wat-er-op-de-kwekerij-over-is-en-dus-goedkoop-is-en-waarvan-we-denken-dat-ze-het-wel-doen. Wel biologisch, dat wel, want de kwekerij is een biologische.
En nu is het begin augustus. In het begin is er door een paar buren ijverig water gegeven, maar nu niet meer want de watertonnen zijn leeg. Er wordt dus zelfs niet meer gegieterd.
Dat is mooi. Aan Punt 1 is voldaan: Nu kunnen we kijken hoe de planten zich houden bij 2 maanden nauwelijks regen. Een picknicktafel in de straat zorgt ervoor dat ook Punt 2 van het advies kan worden opgevolgd. Met een kop koude thee kijk ik naar mijn vakken. Die staan niet de hele dag in de zon, in tegenstelling tot wat de buren denken. Maar wel van half een ‘s middags tot 8 uur ‘s avonds.
Het valt alleszins mee. Slechts 1 plant heeft de pijp aan Maarten gegeven: de Gekroonde Ganzenbloem. Die kan dus niet goed tegen hitte en/of droogte en past dus niet in deze klimaatbestendige tuin. De rest? Die leeft nog. De een doet het beter dan de andere.
Het Blauwe Gras doet het prima. De Gele Rudbeckia leeft nog en bloeit, maar je kunt zien dat hij de droogte hem zwaar begint te worden. Een andere plant die het ook moeilijk heeft, maar het nog steeds doet, is de Duizendknoop, Persicaria amplexicaulis. Hij heeft armetierige bloemen en begint rode randjes aan de bladeren te krijgen, maar houdt dapper vol.
De Witte (wilde) Geranium is gestopt met bloeien en begint nu af en toe omgekrulde bladeren te laten zien. Dat betekent dat hij in de gevarenzone zit. Die kan dus wel wat hebben, maar bij echt langdurige droogte legt hij het toch af. Ik had eigenlijk verwacht dat de Witte Geranium het beter kon volhouden dan de Duizendknoop, maar nee. Zo zie je maar weer.
De Siberische Edelweiss daarentegen heeft gebruik gemaakt van het feit dat de rest van de planten moeite heeft en is flink uitgedijd. Pik in, ‘t is zomer, lijkt hij te denken. Dat wordt werk aan de winkel over twee maanden, anders is volgend jaar de halve tuin bezet door deze ellebogenwerker.
Er is ook een indringer die spontaan is opgekomen, maar die aardig tegenwicht biedt aan de ellebogenwerker: De Witte Asphodel. Dat zou je op het eerste gezicht niet zeggen, want het lijkt een tere plant. Maar als je, net als ik, die plant hebt zien bloeien op de dorre berghellingen van Middellandse Zeelanden als Malta, weet je wel beter. Die houdt het wel vol. En hij mag van mij blijven.
En volgend jaar kunnen we de pizza kruiden: Ook de Oregano is aan komen waaien en staat volop te bloeien. Ook die is welkom.
En zo kun je, al kijkend naar je tuintje met je handen vastgebonden op je rug, zien welke planten in jouw tuin wel tegen extreme droogte kunnen en welke dat niet kunnen. Zo kun je beetje bij beetje zorgen voor de optimale plantencombinatie die voor jouw tuin geldt. Al theedrinkend op een bankje.
Lekker in de schaduw….
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.
