Uit de klauwen gegroeide planten geven soms schaduw die je nu nodig hebt.
OK, ze hadden het voorspeld. Er kwam een super El Nino aan en dat zou een bloedhete zomer betekenen.
In mei leek dat nog een beetje onrealistisch. Inmiddels weten we beter. Het is droog, droog, droog en heet, heet, heet.
Ik weet niet hoe het met jullie is, maar met temperaturen boven de 24 graden gaat bij mij de snelheid van denken met sprongen achteruit. Boven de 30 graden denk ik zó langzaam, dat je niet zou denken dat ik überhaupt nog wat hersens bezit. Dat wordt allemaal een graadje erger als de luchtvochtigheid ook nog hoog is, zoals in ons oude, trouwe kikkerlandje.
Lekker eigenwijs als ik ben, wil ik geen airco: op vakantie in Griekenland hadden we er een die we zelf konden instellen. Maar hoewel we die hadden ingesteld op 22 graden in het begin en 24 graden op het einde, was ik toch niet helemaal blij. Het was een prima airco, stil en weinig ‘wind’, maar toch werden we allemaal verkouden, want je ligt toch de hele nacht in de tocht.
Daar zit je dan op vakantie met je verstopte neus. Eerst slaap je niet goed door de hitte en nu slaap je niet goed door je verstopte neus. Hm. Bovendien kost dat ding een behoorlijke hoeveelheid stroom. Zonde!
Maar ja, wat dan? Nu woon ik in een huis. Daar is de benedenverdieping, ondanks de vloerisolatie, toch redelijk koel. Zolang ik de oven niet aanzet lukt het me ook om die op een acceptabele temperatuur te houden.
Het koel houden van het huis kost nog wel de nodige hoofdbrekens: ‘s Ochtends doe ik de gordijnen dicht aan de ene kant van het huis, ‘s middags de gordijnen aan de andere kant. Als het ‘s nachts warm is moet ik de ramen dicht houden en als het koel is gaan ze open….ik kan er een hele dag mee vullen. Ik heb een aantal dagen ‘s ochtends om 6 uur mijn wekker gezet om de ramen op tijd dicht te doen.
Wat bij deze beslommeringen bij mij in het honderd dreigt te lopen is de zomersnoei. En met name die van de Kiwi van de buren.
Iedereen die een Kiwi heeft, weet het: Dat ding groeit tegen de klippen op. De Engelsen noemen de Bruidssluier ‘A mile a minute’, maar de Kiwi kan er ook wat van. En omdat het een klimplant is, groeit hij overal en nergens. Over mijn mooie, roze Pink Cloud Rozen. Om de regenpijp. Voor mijn slaapkamerraam en tegen mijn hor. Vorig jaar kwam hij zelfs door mijn luchtrooster mijn kamer in groeien. Zo’n plant dus.
Bovendien is de Kiwi een bloeder. Een fanatieke bloeder zelfs. Als je die vóór eind juni snoeit, dan druppelt die behoorlijk. De zomer is dus de tijd om hem een kopje kleiner te maken.
Ik had al bijna de takkenschaar gepakt en een afspraak gemaakt met de buurman, totdat in mijn slome brein het kwartje viel: als ik nú die Kiwi ga snoeien, ben ik niet zo slim bezig. Want die Kiwi mag dan wel voor mijn raam groeien, maar dat is in deze hete tijd helemaal niet erg. Dat betekent namelijk dat achter die Kiwi schaduw is. Dus minder zon in mijn kamer. Dus mijn kamer minder snel heet.
Dat is dan ook weer grappig. Normaal heb ik een pesthekel aan die Kiwi. Hij overgroeit mijn planten en ik moet dat maar lijdzaam aanzien, omdat ik er niet gewoon de snoeischaar in kan zetten in het voorjaar.
Nu ben ik er maar wat blij mee. En blijft de takkenschaar in de kast.
In de loop van september, als de temperatuur naar beneden gaat, is het tijd genoeg om die struik een kopje kleiner te maken. Dan is het wèl fijn als de zon goed in de kamer schijnt.
En in september de Kiwi snoeien is echt niet te laat.
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.
