Het is weer herfst. Ik heb even overwogen om een blog te schrijven over mooie herfstkleuren, maar een blik om me heen liet zien dat de herfstkleuren zeker nog een of twee weken op zich laten wachten.
Dat moet dan maar wat later.
Paddenstoelen komen nu ook als paddestoelen de grond uit, maar dat is ook iets voor later, denk ik.
Nee, ik ga het over de tuintjes hebben. Die nieuwe op het pleintje voor de deur. Een maand geleden had ik het over de planten die het einde van de droogte toch gingen overleven. En dan met name de Rudbeckia en de Duizendknoop. We zijn nu een maand verder. En hoe is het nu?
De Rudbeckia
Ik moest nog even mijn geheugen opfrissen: De Rudbeckia was aardig uitgedroogd, maar begon weer hier en daar nieuwe knoppen te vormen. Dat zag er weer goed uit. Ik had goede hoop op een geel najaar. Rudbeckia’s bloeien – volgens de boekjes dan – tot midden herfst. Dat komt overeen met eind oktober. Yes! Het moet niet vriezen, natuurlijk, maar dat doet het bij ons meestal ook niet.
Ik heb niet zo veel ervaring met Rudbeckia in het najaar. Mijn vader had ze in de volkstuin, maar ik moest half augustus weer naar school. En dus woonden we weer thuis. Af en toe kwam mijn vader wel eens thuis met de mededeling dat de Rudbeckia’s er nog mooi bij stonden, maar dat is niet hetzelfde als het zelf zien.
Bij ons om de hoek hebben ze Rudbeckia’s in een bomenrondje (boomspiegel heet dat, trouwens) geplant en die doen het prima. Maar die staan het warmste deel van de dag in de schaduw van de huizen. En daar kunnen ze gek genoeg prima tegen, terwijl volle zon wordt geadviseerd.
In de tuintjes viel het tegen. Er zitten nog hier en daar gele bloemen in, maar ze vallen een beetje weg tegen de andere planten. Hoe kan dat nou? Ik denk twee dingen.
Ten eerste: Wat kregen we toch een ongelofelijke hoop water over ons heen tussen half augustus en half september. Voor ‘mijn’ Rudbeckia’s, die het op het laatst van de droogte erg moeilijk hadden, was dat denk ik net even te veel.
Ten tweede: ‘mijn’ Rudbeckia’s hadden al aardig wat zaad gevormd. Bij veel planten is veel zaad hebben een teken van ‘stop maar met bloeien, kinderen genoeg.’ Daar kun je wat tegen doen door te ‘koppensnellen’: uitgebloeide bloemen er uit knippen. Heb ik dat niet gedaan dan? Nou, een beetje.
Ik stond al klaar met mijn snoeischaar toen een bekend silhouet mij waarschuwde om toch maar een beetje op te letten. De hele groep Rudbeckia’s barstte van de kleine wespen. Nee, geen kleine wespensoort, gewoon limonadewespen. Maar dan om de een of andere reden niet erg groot gegroeid – zal ook wel de droogte wezen. Mijn zwager had ook een nest met kleine limonadewespjes in de tuin.
Zo even onder een uitgebloeid bloemetje grijpen om het vast te houden zodat ik kon knippen, zag ik opeens niet zo heel erg zitten. Dus dat koppensnellen ging niet door. Helemaal niet toen ik een koningin Europese Hoornaar even op bezoek zag komen. Die zijn niet agressief, maar kunnen gemeen steken als je er in knijpt.
Nou ja, het benne vaste planten, volgend jaar beter. Mochten ze toch nog opkrabbelen, dan laat ik het weten.
De Duizendknoop
De plant die mij echt verraste, was de duizendknoop. Een van de twee groepen staat er nog een beetje belabberd bij, maar de andere….alsof er nooit een droge periode is geweest. Prachtige rozerode bloemaren op prachtige groene stengels en bladeren. Hij staat erbij van: ‘bruine plekken op de bladeren? Ik? Mens, je hebt gedroomd.’ Nou, ik dacht het niet. Ik heb foto’s.
De duizendknoop (dit is de Bistorta amplexicaulis oftewel Persicaria amplexicaulis oftewel Polygonum amplexicaulis, voor de liefhebber) houdt wel van een beetje nattigheid in de onderste regionen. Dus voor die plant kwam de regenperiode als een godsgeschenk. En dat is te zien. Hoewel deze plant korter zou moeten bloeien dan de Rudbeckia, staat ze nog prachtig. Of beter gezegd: weer prachtig. Sterke rakker, deze plant.
‘t Is jammer dat hij niet geel is. Want nu heb ik wel twee rozerode vakken, maar geen twee gele vakken. En dat had ik liever andersom gehad.
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.
