Bij ons voor hebben we de nieuwe tuintjes. De planten erin groeien als kool en het is ontzettend leuk om te kijken wat er nu weer gaat bloeien. Maar toch, maar toch…
Ik vind ze eigenlijk….een beetje….om het maar eens ronduit te zeggen…saai.
De planten die geplant zijn, zijn prima uitgezocht op een aansluitende bloeitijd. Binnenkort begint het Vingerhoedskruid te bloeien; de Duizendknoop begint net goed te groeien en zal aan het einde van de zomer zijn kleur laten zien.
Alleen, alles staat volgens de regelen der ouderwetsche hovenierskunst in groepjes bij elkaar. Zo krijg je mooie kleurvakken, ik weet het wel, maar ik hou eigenlijk meer van de wilde natuur. Daar staat van alles door elkaar en krijg je alleen maar kleurvakken omdat er van één plant op sommige plekken veel meer staat dan van de andere planten.
Meer buren hebben duidelijk dat gevoel. In een tuintje verderop staan, schijnbaar lukraak, sieruien geplant. Zo wordt de monotonie doorbroken en ziet het er veel natuurlijker uit. Dat is een leuk idee, maar ik weet niet zo goed wat ik wil met het tuintje. Ik wilde het eerst een jaar afwachten, maar wil nu toch wat gaan doen.
Maar wacht eens! Had ik niet vorig jaar zaden gekocht? Die waren weliswaar bedoeld als tijdelijke oplossing voor de achtertuin, maar in de voortuin staat het vast ook leuk. De meeste van die planten zijn eenjarigen, dus dat kan makkelijk.
Maar is het daarvoor niet te laat? Buiten zaaien doe je toch eigenlijk in maart en april? En morgen is het 15 mei.
Nou, voor veel bladgroente is het helemaal niet laat. Spinazie en sla kun je nu nog rustig zaaien. Dan krijg je een wat latere oogst en dat is fijn. Voor bloemen is het wel een beetje laat, maar nu zaaien heeft toch voordelen. Dat komt door het weer.
Zaadjes en de kiemplantjes hebben veel water nodig als ze uitkomen. Stel je nou eens voor dat ik alles in april had gezaaid. ‘Extreem droge maand’ meldde het KNMI. En inderdaad, erg veel regen is er in april niet gevallen. Dat betekent dat de kans groot is dat je zaaisel buiten mislukt (nog afgezien van de slakken), tenzij je er zo’n beetje náást staat met de gieter. En wie heeft daar tijd voor?
Maar nu is het koud en heel vaak nat. Komt dat even prima uit! En het is ook nog IJSheiligen geweest, dus vrijwel geen kans meer op nachtvorst. Als de slakken mijn zaaisel nu maar een beetje met rust willen laten, moet het goed gaan. Hoef ik alleen maar in de gaten te houden hoe het gaat en af en toe een beetje water bij te gieten.
Ja. Dat is de oplossing! Gewoon lekker gemengd zaaien en kijken wat er gebeurt. Wel een beetje met beleid, natuurlijk, straks krijgen de ‘officiële’ planten het nog moeilijk en dan krijg ik vast ruzie met de gemeente. Maar als ik me een beetje in houd met dat zaaien vast niet.
Toppie! Ik ga morgen gelijk beginnen, dat buiten zaaien is een werkje van niks. Aarde een beetje wegschrapen, zaadjes uitstrooien, dun laagje aarde erop tegen hongerige duiven en wat gieteren.
Eh…als ik mijn zaden kan vinden, natuurlijk. Want waar had ik die nou ook alweer gelaten? O jee. Dat krijg je met dat ge-verhuis. Nee, ze liggen niet in Manchester. Ik heb ze vorig jaar gekocht voor in Amsterdam. Ze moeten dus hier in huis liggen. Ik had ze even weggelegd voor de verhuizing. Maar waar ook alweer? Ik kan nergens bij, overal staan nog dozen.
O jee, o jee, o jee…..
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.
2 reacties
ja Els, verhuizen brengt veel onrust. Maar je zal de zaadjes wel vinden.
Ik heb inderdaad een paar pakjes gevonden.