Daar sta ik dan. Met mijn camera. Voor de laatste keer in mijn tuin in Manchester. Met tranen in mijn ogen.
Tsja, het moest er eens van komen. 9 jaar heb ik er gewoond, in het huis. Maar het was duur. Slecht geisoleerd. En het tochtte, waardoor ik ‘s avonds laat nogal eens met ijskoude voeten het bed in kroop. Het contract liep af, want de huisbaas was al in de 80 en wilde het verkopen. Tijd om te verkassen.
Nou is Manchester op dit moment al bijna net zo erg als Amsterdam. Je moet dus in de winter al gaan zoeken, wil je niet gedwongen worden een huis met een rotte, lekkende dakkapel te moeten huren voor heel veel geld.
En als je wat gevonden hebt, is het meteen nemen of voor jou 10 anderen. Dus werd het huurcontract snel getekend. En dan wil je niet te lang dubbele huur hoeven te betalen.
Drukke tijden dus. Inpakken, wegdoen, inpakken, formulieren invullen, nog meer formulieren invullen…met af en toe wat ontspanning door effe lekker raggen in de tuin. Bramen weer op hun plaats wijzen, het te hoge gras maaien, de rozen snoeien….heerlijk tegen al die spanning binnen.
Maar door al dat gedoe met die verhuizing vloog de tijd. En toen kwam de dag dat de verhuizers wegreden en het huis vrijwel leeg achterlieten. En ik de tuin inging. Voor de laatste keer. Gewapend met camera en tranen in mijn ogen. Want dit was de laatste keer dat ik hem zag.
Dus: Dag Kerria die het ene jaar aan de ene kant van de achtertuin stond, het andere jaar aan de andere kant en nu met de grootste hoeveelheid takken en bloemen ooit in de voortuin stond te bloeien. Eigenwijs kreng van een wandelende plant. Dag Clematis Nelly Moser die af en toe ‘een raar smoel trekt’, maar toch ieder jaar stralend in bloei staat. Wat heb ik jou vaak op de foto gezet en wat heb ik een complimentjes over je mooie bloemen gekregen.
Dag Boerenhortensia, met je mooie blauwe bloemen. Wat heb ik aan je gesnoeid! En wat bleef je hard groeien. Vooral in de breedte.
Dag fijne, grappige Japanse Kwee, die met je vlammend rode bloemen eind februari me elk jaar weer tijdens de koude maart een opkikker gaf. Wat moest ik je vaak vrijsnoeien van de Hulststruiken en niet te vergeten de Bramen (au!). Maar als ik dat dan gedaan had, dan kon ik je vanaf de keukentafel zien bloeien.
Dag Wilde bosdeel achterin de tuin! Zelfs op het laatst zorgde je nog voor verrassingen. Het was veel lichter geworden na het vellen van de 150 jaar oude Ceder. Waar het zelfs zonnig was geworden zag ik dat de Klimop het moest afleggen tegen de Grote Maagdenpalm.
Dag Grote Maadenpalm, die zich overal had uitgebreid en vrolijk stond te bloeien. Met alle bloemen gericht naar de zon. En vol met Lieveheersbeestjes en tientallen zweefvliegen. Dag zweefvliegen, die wel nieuwsgierig waren, maar die camera toch maar eng vonden en wegschoten.
Ik had gehoopt, nu het lichter werd, eindelijk een paar Bluebells in het bosdeel te zien bloeien (ik had al eerder een paar bladeren gezien), maar het mocht niet zo wezen. Wel had de bonte Hulst, dat schattige boompje dat voor het gemak door de wegzagers van de Ceder ook maar weggezaagd was, opnieuw takken gemaakt. Daar werd ik erg vrolijk van, want ik was erg boos over dat boompje. Hulst groeit best langzaam.
Dag Sering! Je stond al bijna weer helemaal volop in bloei. Ik vond je nog wel kaal en hoop dat het goed met je gaat.
Dag Vuurdoorn! Ik zal je niet meer uitbundig zien bloeien, jammer. Ik hoop dat je uitbundig bloeit, dit jaar, want dat paartje Goudvink dat lekker van je knoppen zat te smullen voorspelt niet veel goeds.
Dag paartje Goudvink! Wat heb ik van jullie genoten! Evenals van de Merels, de Boomklevers, de Staartmezen, de Zwarte Mezen, de Pimpelmezen, de Koolmezen, de Puttertjes, de Groenlingen, de Heggenmussen, de Goudhaan, de Roodborst en de Winterkoning. Mogen jullie nog lang in de tuin broeden. En nieuwkomers Zanglijsters, hopelijk gaat jullie eerste broedsel goed.
Dag overgebleven Ceder, Zwarte den en Taxusboom. Hopelijk kunnen jullie in die tuin nog lang beschermd leven.
Dat ik het huis moet achterlaten, daar heb ik niet zo’n moeite mee. Maar ‘de mooiste tuin van de straat’, zoals een buurman het uitdrukte, achter te moeten laten, dat gaat me toch aan het hart. En verhuizen betekent toch dat je van je tuin afscheid moet nemen. Het maakte toch meer indruk dan ik verwacht had.
Dag tuin! Het ga je goed. Hopelijk komt er iemand wonen die niet van strakke tuinen houdt. Ik ga je erg missen. Gelukkig heb ik veel foto’s om terug te kijken.
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.
Eén reactie
Beste Els, dat je afscheid van je tuin moest nemen is heftig.
Ik wens je veel geluk en woonplezier op je nieuwe adres.
Maak het een warm thuis en koester de mooie herinneringen.