Even dacht ik dat ik gek was. Aan het hallucineren. Dat ik te lang binnenshuis achter de computer had gezeten. Maar het was toch echt niet zo.
Het begon allemaal met een telefoontje van Erik. Erik en ik hebben regelmatig contact via de telefoon. We kennen elkaar goed en helpen elkaar waar we dat kunnen. Toen ik maandag 19 januari om half 11 ‘s avonds een telefoontje kreeg, dacht ik dan ook dat ik even moest helpen om iets op te lossen.
Maar nee, niets van dit alles. Erik vertelde dat hij een WhatsApp bericht had gekregen van de leider van zijn locale vogelringstation. Die vertelde dat het Noorderlicht op dat moment goed te zien was bij hem in de omgeving.
Nu ben ik een beetje Noorderlicht-gek. Ik heb het al een paar keer gezien en vind het prachtig. Ik ben aangesloten bij Aurorasaurus en krijg meldingen wanneer er kans is om het Noorderlicht te zien in Amsterdam. Maar Amsterdam heeft één nadeel: Enorme lichtvervuiling. De ervaring heeft me geleerd dat ik bij zonne-uitbarstingen met lage energie het niet eens hoef te proberen om te gaan kijken en me dus beter lekker om kan draaien in mijn bed.
Maar nu was het anders. Terwijl ik de website checkte, kwamen door de telefoon kreten als ‘ Ik zie groene wolken, kan dat? O nee, het is de weerschijn. Het is groen áchter de wolken.’ ‘O ja, dat is het.’ ‘Wauw’, O, wauw’, O, ik zie zelfs nu groen met het blote oog’,’Jja! Ik zie roze!, O, prachtig! Prachtig!’ me tegemoet. Maar ja, Erik woont in het Noorden aan de rand van de bebouwde kom en is al vrij snel op donkere plekken.
Al brullend in de telefoon om ‘foto’s! foto’s!’ racete ik zonder jas en op mijn sloffen naar boven, het dakterras op. En ja hoor, daar was het. Ik zag een grijze ‘wolk’ met een voor mij bekende vorm, richtte de camera van mijn telefoon er op en kassa! Groene streep. Maar het fenomeen werd nog sterker. Op een bepaald moment waren er zelfs twéé groene strepen.
Foto’s maken was moeilijk, het was wat ze noemen een ‘pulserende aurora’. Dat betekent dat hij elke keer sterker en zwakker wordt op verschillende plekken. Wil je net een foto nemen, is het weer groen op een andere plek! Grrr. Ik heb wel foto’s maar helemaal scherp zijn ze niet. De puls was af en toe zo sterk, dat ik zelfs de groene streep met het blote oog kon zien. Wauw! O wauw!
Inmiddels was aan de noordelijke horizon een lichtgroene gloed verschenen, met daarnaast een rode gloed. En daar was ik zeer tevreden mee. Erik had inmiddels al wat foto’s opgestuurd, die weliswaar wat wazig, maar spectaculair van aard waren.
Maar zo tegen middernacht zei hij: ‘Hé, wat gek. Ik hoor dagvogels’.
Da’s wel wat onverwacht. Maar is dat wel zo raar?
Stel je nu eens voor, je bent zangvogel. Zangvogels zingen in de lente, dat weet iedereen. In de zomer stoppen ze met zingen, totdat de lente weer begint. En ‘s nachts zingen ze helemaal al niet, met uitzondering van de nachtegaal. Maar ook die zingt alleen in de lente.
Maar hoe weet je als vogel nou wanneer het zangseizoen begint?
Als de nachten korter worden en de temperatuur gaat flink omhoog, dan gaan de hormonen werken en gaan de mannetjes zingen. Hoe korter de nachten, hoe sterker de drang. De vogels weten wanneer de nacht eindigt doordat de horizon een klein beetje lichter wordt. Voor Merels en Roodborsten is daar maar héél weinig licht voor nodig. Daarom zingen die vogels zo allerakeligst vroeg.
Van de meeste Noorderlichten worden de vogels niet wakker. Die zijn te zwak. Maar wat gebeurde er 19 januari: Om Middernacht kon je korte tijd met het blote oog een groenige gloed aan de hemel zien, in ieder geval waar Erik was. Als je niet goed keek, zag het er uit als het ochtendgloren. Als een vogel dat ziet, dan denkt hij niet: ‘Doe niet zo belachelijk, gisteren was de nacht nog hardstikke lang en nu is hij opeens kort? Dat kan niet kloppen’. Nee, áán gaat het hormoon, zeker bij Roodborsten en Merels. En ze gaan zingen.
Dus, als je in de nacht van maandag 19 op dinsdag 20 januari dacht dat je droomde dat er midden in de nacht vogels zongen in je tuin: Dat droomde je dus niet. Ze zongen echt.
Inmiddels hebben de vogels alweer door dat de nachten nog steeds lang zijn en houden ze hun snavel. Totdat de nachten ècht flink korter worden en de lente echt begint.
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.
