Als jullie dit lezen is het Pasen en hebben we net een onstuimige nacht achter de kiezen. Menig ouder zat met spanning af te wachten of de wind zich zondag overdag een beetje zou gedragen, want ja, Pasen hè. En dus paaseieren zoeken. In de tuin.
Ik heb daarin ruime ervaring opgedaan. En omdat het toch niet echt weer is om lekker in de tuin te zitten, hier een wat ander tuinverhaal.
De eerste keer
De eerste keer eieren zoeken was het allerleukst. Dat deden we toen onze oudste nog net geen 2 jaar was. Eerder kon niet, want ze moeten wel kunnen lopen. Het verstoppen was op die leeftijd niet zo moeilijk. Ik leidde de koter af, pappa ging quasi onverschillig de tuin in met een mandje eieren. Maar daarna kwam het moeilijkste: de koter uitleggen wat de bedoeling was. Toen ze doorhad dat je die glimmende dingen mocht zoeken en dat dat chocolade eieren waren die je daarna op mocht eten, was het hek van de dam.
Op het moment dat het kwartje viel moesten we extra op gaan letten. Aan de ene kant zijn hints waar gezocht moest worden niet overbodig, aan de andere kant moest de peuter tegelijk duidelijk worden gemaakt dat het niet de bedoeling was dat er dwars over alle planten heengedenderd werd. Dat viel nog niet mee. De chocolade verleiding was vaak sterker dan het medelijden met de arme plantjes en regelmatig was krachtig ingrijpen het parool.
Als peutertjelief dan eindelijk klaar was met zoeken, moesten we er nog een eigen speurronde achteraan te houden. Want niet alle eieren worden gevonden en ze laten liggen betekent ratten voeren. En dat is iets wat je niet wil. Ik niet in ieder geval.
De eerste keer met z’n tweeën.
Nummer twee was, zoals vaak het geval is, veel bijdehanter dan nummer een en die kon ook eerder lopen. De eerste Pasen dat ze met z’n tweeen de tuin in konden, was dan ook een memorabele gebeurtenis. Dit keer wisten we dat afleiden niet hielp: We hielden ze in bed totdat de eieren verstopt waren. Daarna moest eerst het paasontbijt achter de kiezen zijn, want anders werd er alleen maar chocolade gegeten.
Het verstoppen was ook een stuk lastiger dan het jaar ervoor. De eieren moesten voor een deel makkelijk te vinden zijn, maar niet al te makkelijk, want dan had de oudste alles meteen al gevonden. Te moeilijk, dan vond de jongste niks en dat was ook niet goed. Ook wisten we uit ervaring dat de verdeling van de vondsten per kind ongeveer gelijk moest zijn, anders kwam er heibel. Kortom, eerst kreeg het kroost instructie: je mocht 6 eieren zelf houden en de rest moest ingeleverd.
Daarna gingen beide kinderen aan weerskanten van de deur staan wachten, elkaar als haviken in de gaten houdend, tot de deur open zou gaan en ze naar buiten mochten. De jongste kon of wilde haar eigen schoenen niet zoeken en had het eerste paar aangetrokken wat ze maar zag: de schuiten van haar vader.
O, o. Dat betekende twee ouders die toezicht moesten houden, anders bleef er niks van de tuin over. Want de rechte lijn is de korste afstand tussen jou en de chocolade eieren, nietwaar. Of er nou mooie planten tussen staan of niet. Het ging goed, maar was wel spitsroeden lopen.
Wat we ook nog tegenkwamen.
Jij mag wel denken dat het veel te slecht weer is om eieren te zoeken, de kinderen denken daar héél anders over. Sneeuw met Pasen? Dat is alleen maar handig, dan kun je de eieren goed zien. Harde regen? Geeft niet, die eieren moeten gezocht worden. Waar de kids anders met geen tien paarden naar buiten te krijgen zijn als het regent, is regen op Eerste Paasdag alleen maar een reden om sneller te gaan zoeken, voordat de eieren zo nat zijn geworden dat ze niet lekker meer zijn.
Wat ook geen goed idee is, zo ontdekten wij op een goede Paasdag, is om de eieren de avond tevoren al te verstoppen. Ook niet als dat rond middernacht is. Het is wel een goede manier om te ontdekken dat je meer beesten in je tuin hebt dan je denkt. Tijdens het zoeken kwamen we een aangevreten chocolade paashaas tegen en we konden nog net voorkomen dat kindlief het beest meteen in haar mond stak. Want die wist dat er één paashaas per persoon in de tuin verstopt was.
Maar ja, Joost mag weten welk beest aan die chocolade haas gevreten had. Dus werd het tijd voor extra onderhandelingen, want er was nu 1 paashaas voor twee kinderen. Doormidden snijden van het goede exemplaar kon de goedkeuring wegdragen en loste het probleem op.
Hele grote witte paaseieren.
Die keer paaseieren zoeken bij mijn zuster zal ik ook niet snel vergeten. Die had ook paaseieren in de tuin verstopt. Maar toen mijn zus aan onze lieverdjes zei dat ze alles gevonden hadden, gingen de kinderen nog even door met zoeken. Want ja, dat zéi ze nou wel, maar misschien had ze zich verteld…hoop doet leven.
Totdat ze naar me toe kwamen rennen. “Mamma, tante heeft toch geen echte eieren in de tuin verstopt hè?” Nee, dat had tante niet. Tante woonde langs een sloot en de schatjes hadden een nest van een Wilde Eend gevonden. Dat vonden ze hardstikke spannend, want dat kippen eieren legden, dat wisten ze, maar eenden…
Ze zouden er het liefst de hele dag bij blijven kijken en de volgende dag ook, ‘totdat de kuikentjes uit het ei zouden komen’. Het kostte nog behoorlijk veel moeite om ze aan het verstand te brengen dat als ze dat zouden doen, mamma Eend niet naar het nest terug zou durven om weer te gaan broeden en de kuikentjes in de eieren dan dood zouden gaan van de kou. En helemaal niet uit zouden komen. Het was maar goed dat dat niet in onze eigen tuin was. Wij konden ‘s avonds naar huis en voor moeder eend was het gevaar geweken.
Geen eieren zoeken meer.
Inmiddels zijn ze groot en worden er geen eieren meer gezocht. Van de ene kant vind ik dat best jammer. Maar van de andere kant kan ik nu rustig met Pasen van de bloemen in de tuin genieten. Bij harde wind blijf ik lekker binnen. Geniet ik lekker van mijn tuin vanachter het raam.
Fijne Paasdagen!
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.
