Eigenlijk lijkt dit meer een blog voor het voorjaar, als je nieuwe planten koopt voor je tuin. Maar schijn bedriegt!
Ik kwam op dit blog omdat ik ergens een plant zag en me herinnerde dat ik die als kind zo leuk vond, op de volkstuin van mijn vader. En dat deed me weer nadenken over mijn favoriete planten uit die tijd en waarom ze mijn favoriete planten waren.
Mijn vader had prachtige planten in de tuin. Rozen had mijn vader te kust en te keur. Ze hadden de prachtigste kleuren en hij had er eentje die bedwelmend heerlijk rook. Maar die stond direct naast een sloot en daar mochten wij nooit in ons eentje komen. Dat haalde de lol er wel een beetje af. Bovendien hebben Rozen doornen en die prikken gemeen. Ik vond het heerlijk om die roos te mogen ruiken, maar het werd geen favoriete plant.
De Gouden Regen en de Monnikskap vond ik ook prachtig om te zien, maar daarvoor gold nog sterker: AFBLIJVEN, want zwaar giftig.
Om zeker te weten dat we niet toch op het idee kwamen om stiekem een beetje Gouden Regen te plukken, werd de waarschuwing kracht bijgezet met breed aangezette verhalen over kinderen die afgevoerd werden naar het ziekenhuis en erger, met de woorden overgeven en maagkrampen en zo driftig door het verhaal gestrooid. Van de Monnikskap zei mijn vader gewoon dat je dood ging als je eraan zat. Dat zei hij van geen enkele andere plant, dus dat maakte indruk. Geen kandidaten dus voor de favoriete plant, integendeel.
Van al de prachtige planten in mijn vaders tuin vielen er dus veel af. Mijn lijstje van favoriete planten is daarom kort: Ageratum, Cosmos, Leeuwenbekjes, Lathyrus, Ijskruid en Salvia, maar dan alleen de Salvia splendens.
Ageratum vond ik gewoon mooi. Mijn vader had atijd de blauwe en af en toe mocht ik die voorzichtig! aaien. Die blauwe bloembolletjes voelden zo zacht aan! En ik vond de kleur prachtig.
Leeuwenbekjes vond ik ook al zo mooi. Je kon ze krijgen in de meest wilde kleuren en soms hadden de bloemen TWEE kleuren: een voor de bovenlip en een voor de onderlip. Ik kon er uren naar kijken, helemaal als er hommels ingingen, volledig in verdwenen en weer uitkwamen. Als ik het voorzichtig deed, mocht ik ook de lipjes van elkaar trekken om te kijken hoe de bloem er van binnen uit zag.
Salvia splendens was ook een van mijn favoriete planten. De bloemen hebben een prachtige, vuurrode kleur maar dat was nog niet alles: ze hebben een tros van lange, buisvormige bloemen in een rood omhulsel. Mijn vader liet zien dat je, als je de buisbloem er voorzichtig uittrok, de nectar er uit kon zuigen. Dat werd strict gelimiteerd, want we hadden vier kinders rondlopen en er moest ook nog kleur in de tuin en eten voor de vlinders overblijven, maar het was magisch. Magisch!
IJskruid was ook al zo’n magische plant. Een plantje met prachtige gekleurde bloemen in vele kleuren, waarvan de bladeren glitterden alsof het ‘s nachts gevroren had. Midden in de zomer! En de bloemetjes gingen ‘s ochtends open en ‘s avonds weer dicht om te slapen. Zo mooi! Bovendien mochten we ze plukken – als je voorkomt dat er zaad komt blijft IJskruid lang bloeien.
Lathyrus had leuke kleurtjes en een heel lekkere geur. Ook deze bloemen mochten we plukken, want dan kwamen er meer. Ach wat een vreugde.
De Cosmos is een plant waarvan heel veel kinderen de bloemen mooi vinden en ik dus ook: wit en roze zijn ze, en lekker groot.
Wat deze planten extra leuk maakten, was dat we ze, behalve de Ageratum, zelf mochten zaaien. Nou, dat was het helemaal. Er is weinig leukers dan plantjes, die je zelf hebt gezaaid, te zien opgroeien – en dan mag je ze ook nog ergens in de tuin van je vader zetten. In het begin konden we de plantjes wel de grond uit kíjken – en dan is die twee weken wachten op de kiemplantjes best lang.
In de zomer deden we tijdens de vakantie veel andere dingen, waardoor het leek alsof we niet meer naar de tuin omkeken. Maar schijn bedriegt: We bleven de hele zomer af en toe kijken hoe het met onze plantjes ging.
Dus, als je je tuin aantrekkelijk wil maken voor je kinderen of kleinkinderen, denk dan aan deze planten. Reserveer een plekje waar ze zelf plantjes mogen neerzetten. Laat ze de plantjes – met jouw hulp- zelf zaaien. Dat lukt zelfs met Lathyrus, die best wel een gebruiksaanwijzing heeft (eerst lezen voordat je begint!)
Let wel goed op de standplaats- en bodemeisen die op het pakje staan, want dat kan het verschil maken tussen een daverend succes of een trieste mislukking. Maar die bodem, die zat bij mijn vader altijd goed.
Je zal zien hoeveel plezier je hiervan zal gaan hebben.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Dit klinkt harder dan ik bedoel, maar ik weet niet hoe ik moet zeggen dat je dat best wel met iemand mag delen, maar dat helaas Facebook tegenwoordig een no-no is sinds ze hun voorwaarden hebben aangepast. Grrr.
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
