Tjonge, het jaar begon weer goed. 1 januari was het koud en nat, maar vanaf 2 januari veranderde dat. In plaats van regen begon beetje bij beetje sneeuw te vallen op de Nederlandse tuinen. Dat zorgde bij ons nogal voor nagelbijtende toestanden, want de familie was bij elkaar geweest met de kerst en moest weer terug naar huis met het vliegtuig. Iedereen had geluk: het bleef bij vertraging.
Maandagochtend echter was andere koek. Ik deed de gordijnen open en zag mijn tuin onder een redelijk dik sneeuwdek liggen (voor Amsterdam dan, hè). Langzaam begonnen alarmerende berichten binnen te druppelen: Op Amsterdam CS waren de wissels vastgevroren, dus er kon geen trein in en uit. De wegen lagen onder de sneeuw, ook de snelwegen en de strooiploegen konden het niet aan.
Ik moest meteen denken aan het Noodpakket en aan het feit dat ik daar nog niet heel veel aan had gedaan. Maar gelukkig brandde de kachel nog en deed de stroom het. Zelfs boodschappen halen bleek nog te doen, dus dat heb ik maar gedaan. Dan kon ik een week lang ingesneeuwd zijn overleven, je weet maar nooit. En verder ben ik maar binnen gebleven.
En wat moet je dan doen? Ja, de financiën bijwerken en lekker online ramptoerist spelen natuurlijk, maar op een gegeven moment gaat zelfs dat vervelen. Gelukkig is er de tuin.
Want er is een groot voordeel aan sneeuw. Mijn tuin, die op dit moment bepaald niet de schoonheidsprijd wint, was veranderd in een sprookjesparadijs. Alles was bedekt met een witte laag. Die resten afgeschoten vuurwerk die ik voor de veiligheid achter op het straatje had gelegd, totdat ik zeker weet dat het veilig is om weg te doen: zag je niks meer van. Die plankjes en balkjes waarvan ik niet weet wat ik ermee moet doen, maar die te groot zijn om zo bij het afval te zetten: Nu de sneeuw er op lag zag het er hardstikke romantisch uit.
Zelfs de lompe, saaie rolcontainers hadden een romantisch waas over zich, met hun witte laag bovenop de deksels.
De sneeuw dempte ook nog het geluid, zodat alles een stuk stiller leek. Als ik dan de tuindeur open deed en mijn tuin in keek, dan leek ik in een heel andere wereld te zijn. Sprookjesachtig. Magisch. Stil. Rustgevend.
Ik heb een groot raam dat tot aan de vloer loopt en uitzicht geeft over de tuin. Dus ik ging daar zitten en naar mijn tuin kijken. Ik genoot van de prachtige witte vormen, de suikerspinfiguren van sneeuw. Want ik wist dat dat heel erg tijdelijk zou zijn. Na enkele dagen komt de dooi en dan is alles weer verdwenen. Dan word ik weer geconfronteerd met de werkelijkheid en met al die klussen die ik eigenlijk allang af had willen hebben, maar die ik iedere keer uit moet stellen omdat ik die blogs moet schrijven (zie je mijn neus al lang worden?).
Maar tot die tijd genoot ik met volle teugen. Van het sprookje dat zelfs een zeer rommelige en verwaarloosde tuin door de sneeuw wordt. Een prachtige tuin…door de sneeuw.
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.
2 reacties
Ik lees jouw tuinverhalen wel altijd. Soms heel nuttig.
Dit winterverhaal resoneert niet met mij. Ik kan niet tegen de kou en geniet dus ook niet van de winter. Ook de korte, donkere dag zijn niets voor mij, maar wel leuk, dat jij geniet.
Marijke, bedankt voor jouw reactie. Ik heb zelf ook moeite met de donkere dagen en hou mezelf overeind met een daglichtlamp. Nog twee weken doorbijten, dan worden de dagen weer langer. Volgens mij zijn we meer gebouwd voor een korte winterslaap dan voor doorgaan in deze tijd. Zo’n winterslaap tussen half november en half januari, misschien wel eind januari want de tweede helft van januari is ook vaak knap koud.
Vanwege de donkere dagen hou ik ook erg van sneeuw. Dan wordt het opeens veel lichter en voel ik me beter. Het is vaak minder koud ook, als het gesneeuwd heeft, dat is ook heel prettig (maar niet altijd). Alleen jammer dat sneeuw snel ver-ijst en dan heel gevaarlijk wordt om op te lopen. Nou ja. Veel sterkte de komende tijd met de donkerte en de kouperiode die er weer aan zit te komen.
Zou het misschien helpen om net buiten je raam wat kleine cyclamen (coum of hederifolia) of Iris reticulata neer te zetten? Dan heb je in de winter toch een beetje kleur. Iris reticulata bloeit meestal vanaf half januari.