Een van de lastigste dingen van tuinieren vind ik het in de gaten houden van wat er allemaal moet gebeuren in de tuin. Ik hoor jullie nu al schamper lachen: Jij? Maar jij weet zoveel? Hoe kan het, dat uitgerekend jij daar moeite mee hebt? Dat kan ik me heel goed voorstellen. En het is niet zo dat ik het niet weet, ik weet het heel goed, daar hebben jullie gelijk in. Maar waar ik moeite mee heb, zijn wat ik Sneaky Planten noem.
Je hebt van die planten in je tuin, die zijn duidelijk. De Bruidssluier is er zo eentje. ‘A mile a minute’ is de Engelse naam en dat is niet voor niks. Dit is zo’n plant waarbij je ‘s ochtends je tuin in komt, rondkijkt, ‘s middags terugkomt en dan verbaasd denkt: ‘Vanochtend was hij toch een heel stuk kleiner?’
Nee, geintje. Zo hard groeit hij nou ook weer niet, maar elke twee weken een halve meter er bij is helemaal niet raar. Maar dat is duidelijk. Heb je een Bruidssluier, dan moet je zeker 2, soms 3x per groeiseizoen ingrijpen, lees de plant terugsnoeien. Daarom is hij al jaren niet meer populair.
Sommige Botanische Rozen zijn bijna even erg. Nee, erger. Een Botanische Roos hoef je in de zomer slechts 1x extra te snoeien, maar het snoeien is veel vervelender: hij heeft namelijk van die nare doorns. Je komt er alleen niet onderuit, zeker niet als je een Rozenboog hebt. Mijn vader had er eentje en hij vond de Roos die eroverheen groeide zó mooi, dat hij de slierten vaak liet hangen in plaats van ze af te knippen. Dan kwamen wij langs en hingen weer met onze jas in de doorns. Fijn, pa. Als je je familieleden weg wil jagen moet je een Rozenboog met zo’n Roos nemen en dan nauwelijks snoeien. Succes gegarandeerd.
Maar dat zijn geen Sneaky Planten. Dat je veel moet snoeien weet je als je ze koopt.
Ik bedoel met Sneaky Planten meer een plant als de Yucca. Prachtige plant. Bloeit aan het einde van de zomer leuk met een bloeiaar met witte bloemen. Kan ook tegen een stootje. Afgezien van die bloeiaar een keertje wegknippen als hij is afgestorven, hoef je er niks aan te doen. Prima.
Denk je. Want héél, héél langzaam wordt ook de Yucca groter. In het begin wordt hij alleen maar een klein stukje hoger. Dat is fijn, want dan weet je dat hij het naar zijn zin heeft. Na een paar jaar verschijnt er een nieuw scheutje aan de zijkant. Dat is nog fijner, want dat voelt als een garantie tegen doodgaan. Misschien moet je dat scheutje ergens anders planten…Ach, misschien beter ook van niet.
En zo ga je voort. En dan komt de dag dat je je tuin inloopt en denkt: Wat is die Yucca opeens gegroeid! En onmiddellijk er achter aan: Maar hij wordt nu wel erg groot! Veel te groot voor deze plek!
Kijk, dàt noem ik nu een Sneaky Plant. Je kijkt er jaren naar, de plant groeit heel langzaam, maar op een gegeven moment bereik je het punt dat je denkt: Laatst was hij nog klein en nu is hij veel te groot! Wat nu?
Bij de Yucca valt dat gelukkig nogal mee, want die scheuten aan de zijkant kunnen er af. Ze zitten alleen muurvast, dus dat is niet in een half uurtje geklaard. Je hebt er ook stevige kleren en handschoenen bij nodig, want die bladeren kunnen snijden als je ze verkeerd vast plakt. Het is dus geen makkelijk klusje. Meer een ‘Zucht, daar zit ik nou net niet op te wachten’-klusje.
Daarom zijn het Sneaky Planten. Ze lijken lief en op de achtergrond, maar geven werk wanneer je het nèt niet kunt gebruiken.
N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen.
Dit klinkt harder dan ik bedoel, maar ik weet niet hoe ik moet zeggen dat je dat best wel met iemand mag delen, maar dat helaas Facebook tegenwoordig een no-no is sinds ze hun voorwaarden hebben aangepast. Grrr.
Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?
Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.
