Moet ik nu wel of niet snoeien?

Moet ik nu wel of niet snoeien? Voor heel veel tuiniers blijkt dit toch een dilemma te zijn. En dat kan ik me goed indenken. Want ik heb het zelf nog wel eens.

Ik hoor sommige mensen nu al zeggen: Snoeien natuurlijk! Anders wordt het toch lelijk! Als ik bij die mensen navraag doe, dan zijn het meestal liefhebbers van een strakke tuin. Hun tuin snoeien ze twee keer per jaar met de heggenschaar, want dan wordt alles lekker strak. Soms gaan ze tussendoor ook nog even aan de gang, om een paar rommelige randjes nog eventjes glad te strijken.

Ze zouden het liefst planten en struiken hebben die wel leven, maar geen centimeter groeien. Want dat groeien en die bloemen die uitgebloeid raken, dat geeft zo’n rommel. Ook die blaadjes die in november gaan vallen zijn voor hen een jaarlijks terugkerende bron van ergernis. Gelukkig hebben ze de bladblazer…..Ik denk dat iedereen wel zo’n tuinier in zijn omgeving kent.

Dan ken ik mensen die zeggen: Niet snoeien natuurlijk! Voor hen zijn planten levende wezens die zelf mogen bepalen of en hoe ze ergens willen groeien. Hun tuin staat vaak tsjokvol met planten die alle kanten op groeien. Het lijkt vaak meer op een bos dan een tuin. Ze vinden het heerlijk dat er blaadjes vallen en uitgebloeide bloemen op de grond vallen. O ja! Hoor ik ze zeggen. Dat is weer eten voor allerlei insekten.

In hun tuin zitten altijd vogels en ook veel bijtjes. Ze hebben ook tijd om ervan te genieten, want ze snoeien niet of nauwelijks. Ze zitten vaak buiten, op het ienie mienie terrasje waar nog net wat ruimte voor over, is met een kopje koffie of thee te kijken naar al dat leven in de tuin en te genieten. De snoeischaar ligt niet helemáál weg te roesten, want af en toe groeien er takken zo erg in de weg dat ze er niet meer door kunnen als ze die niet weghalen.

De meeste mensen hebben een tuin die niet heel strak is, maar ook niet echt wild. En dat willen ze ook niet. Ik ben er zelf ook zo eentje, ik hou erg van wat struiken in mijn tuin, maar wil ook graag wat ruimte overhouden. Voor wat lage plantjes met bloemetjes. Voor wat kleur in mijn tuin. Mijn struiken mogen niet alles overgroeien. Dus ik moet snoeien. En dat doe ik dan ook graag.

Mijn perenboompje wordt keurig in februari teruggesnoeid tot de basisvorm en met de rozen heb ik ook geen enkel probleem. Die snoei ik lekker in het begin van maart terug. Dat snoeien van rozen kan ik ondertussen bijna blind uitvoeren. Ik moet natuurlijk wel op de doorns letten anders zitten mijn armen onder de schrammen na het snoeien, maar de plekken vinden waar ik moet snoeien doe ik erg snel.

Maar er zijn ook struiken…ik noem de Rododendron maar even…waarbij ik ieder jaar weer sta te kijken. Hij groeit wel, maar heeeel erg langzaam. Dus ieder jaar wordt hij een klein stukkie groter. En ieder jaar sta ik weer te kijken en denk: Zal ik hem nu wel of niet snoeien? Eigenlijk denk ik dat het nog wel gaat. Dus kan ik hem eigenlijk nog wel een jaartje overslaan. Maar ja, dat dacht ik vorig jaar ook. En het jaar ervoor ook.

Misschien lijk ik meer op de mensen met een wilde tuin dan ik voor mezelf wil toegeven. Alleen, die ruimte dan, die licht-en-lucht.. Als ik die niet heb, weet ik van mezelf dat ik daar erg ongelukkig van  word. Het zou verstandig zijn als ik die Rhododendron toch wat zou snoeien. Of niet?

 

Moet ik nu wel of niet snoeien? Dilemma’s, dillemma’s.

Ik zou het leuk vinden als dit blog je heeft geïnspireerd. Zou je dat met mij willen delen?

Geniet je van mijn tuinverhalen en wil je ze iedere week gratis in je mailbox ontvangen?
Druk dan op de knop hieronder, zo simpel is het.

N.B. De teksten op deze site, inclusief dit blog, zijn door mijzelf of José geschreven en mogen niet gebruikt worden zonder voorafgaande toestemming, ook niet om AI te trainen. 

Omdat ik ze tegenwoordig weer op Facebook deel, kun jij dat ook gerust doen.

Facebook
Pinterest

2 reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *